Kociałkowa

             W zasadzie nasza strona była już zamknięta, ale lektura oficjalnej strony ośrodka, której czasem jestem jednym z dwóch do góra pięciu gości, skłoniła mnie do napisania słów jeszcze kilku.
             Otóż Pan Marcin, wypowiadając umowy pensjonatowe wieloletnim klientom ośrodka poinformował nas, że ośrodek zmienia profil i zaprzestaje świadczenia usługi pensjonatu koni w ogóle. Jakkolwiek dziwna to była decyzja przyszło nam ją uszanować, bo właściciele ośrodka mogą z nim robić co chcą, z większą lub mniejszą kulturą i poszanowniem traktując swoich dotychczasowych klientów. Ale okazuje się, że na oficjalnej stronie, skąd inąd zabójczo w swoim układzie podobnej do naszej (a jednak, gdy ktoś chce to potrafi korzystać z dobrych wzorców, cudzego doświadczenia i wiedzy, w przeciwieństwie do instruktorów, którym Szefowa najwyraźniej nie "leżała" :-)))), nadal znajduje się oferta pensjonatu! Czytamy w niej: "Przyjedź do nas, a przekonasz się także, że panuje u nas rodzinna, sprzyjająca wszystkim kopytnym i ich właścicielom atmosfera."
Jako wieloletni klient ośrodka muszę uprzedzić potencjalnych zainteresowanych, że... to "gówno prawda". Rzeczywiście kiedyś tak było i... mogło być. Ale obecnie nie jest. Rodzinna atmofera jest tak długo dopóki klienci bez szemrania akceptują brak kompetencji obsługi, zgniłe siano, kiepski owies i bywało, mocno pijanego stajennego, który nie zawsze wiedział który koń co i w jakiej ilości ma dostać. To ostatnie na szczęście się ostatnio zmieniło i obowiązki stajennego pełni obecnie młody, sympatyczny i bystry chłopak. A właśnie te nieprawidłowości doprowadziły do sytuacji, że w tej "rodzinnej, sprzyjającej wszystkim kopytnym i ich właścicielom atmosferze" pensjonariusze zostali z dnia na dzień niemal "wykopani" ze stajni razem ze swoją trenerką, pod pretekstem tylko, jak się okazało, "zmiany profilu" ośrodka.
             Lektura oficjalnej strony ośrodka zaintrygowała mnie jeszcze jednym tekstem, na który uwagę zwrócił już gość kociałkowego czatu. "Sekcja sportowa działa od 5 lat - mamy na swoim koncie wiele startów i wygranych na zawodach regionalnych i rangi ogólnopolskiej, pucharze Polski- zarówno w skokach, jak i w ujeżdżeniu.Treningi prowadzone są zarówno na kucach, jak i na dużych koniach. Treningi podzielone są na profile ujeżdżeniowe i skokowe- ważny jest dla nas wielokierunkowy rozwój jeźdźca i konia. Do sekcji mogą należeć wszyscy, którzy mają sportowe aspiracje- istnieje możliwość treningu zarówno na koniu należącym do Szkółki, jak i na prywatnym wierzchowcu."
             Po pierwsze, intryguje mnie, kto obecnie będzie tę sekcję prowadził, ponieważ do prowadzenia sekcji sportowej i treningów sportowych nikt z obecnej ekipy nie ma ani koniecznych uprawnień, ani co najważniesze umiejętności i wiedzy.
             Po drugie, sukcesy, o których wzmiankowano w wyżej przytoczonym teście to zasługi... Pani Agnieszki Adamczak, której ku mojemu niemiłemu zaskoczeniu staraniem Pana Marcina się w sposób bezceremonialny pozbyto. W roku 2008/2009 sekcję prowadził niejaki Pan Jacek Gałczyński ale jego jedynym osiągnięciem było to, że tę sekcję praktycznie zarżnął, bo szkoleniowiec dzieci i młodzieży z niego taki, jak z koziej dupy trąba. Wszystkie startujące w zawodach dzieci pouciekały wówczas z sekcji do innych ośrodków i trenerów. Pan Jacek zasłynął natomiast tym, że przy pierwszym spotkaniu z dziećmi (!!!) poinformował je, że może mieć problemy z dojazdem, ponieważ utracił prawo jazdy za prowadzenie samochodu po alkoholu, w wyniku "doniesienia nieżyczliwych mu osób". No comments.
             We wrześniu 2009 roku do prowadzenia sekcji ponownie zatrudniono Panią Agnieszkę i jeśli widziano w ostatnim roku kociałkowych jeźdźców na jakichkolwiek zawodach to znowu tylko i wyłącznie była to jej zasługa, mimo że współpraca z kierownikiem stajni nie układała się najlepiej, bo jak nam wiadomo, czasem brakowało koni do startów na zawodach i do zajęć w sekcji, gdyż zamiast skakać miały iść na przykład do bryczki. Takie są bowiem priorytety osób odpowiedzialnych obecnie za dalsze losy sekcji sportowej i bynajmniej nie oznacza to, że poszerzono ją o dyscyplinę powożenia.

             A więc szanowni potencjalni klienci i adepci sportów jeździeckich; nie czytajcie bezkrytycznie oferty stajni w Kociałkowej Górce w aktualnym jej kształcie.

             To fantastyczne miejsce, ze świetnymi warunkami do uprawiania jeździectwa. Niestety, jak się okazało, klienci będący pasjonatami koni i sportów jeździeckich są tu najmniej liczącym się elementem biznesu i zupełnie nie pasują do koncepcji właścicieli. Priorytetem są obozy. Jak nawięcej turnusów, a na nich jak najwięcej dzieci. "Za nami kolejny obóz- było znowu rekordowo- 18 osób!" - to kolejny cytat z oficjalnej strony. Kiedyś pomiędzy turnusami konie miały przerwę. Dzisiaj już tej przerwy najwyraźniej nie potrzebują...

             Niedawno otrzymałem maila z pytaniem, "czemu tak pojechałem po instruktorach?"
             Odpowiadam:
             Od czerwca 2004 roku byliśmy wymagającymi co prawda ale dobrymi klientami ośrodka. Aktywnie angażującymi się w to, co się w stajni działo. Z naszej inicjatywy powstała ta strona, która później na prośbę właściciela ośrodka i w drodze zawartej umowy pełniła przez kilka lat funkcję oficjalnej. Do dzisiaj ma zresztą nieporównywalnie większą oglądalność niż obecna strona oficjalna. Wzorowo wywiązywaliśmy się przez 6 lat z obowiązków klienta w zamian oczekując i wymagając tego samego od usługodawcy - a różnie z tym bywało.
             Kiedy pojawiła się w stajni ostatnia nowa ekipa instruktorów, a tak się złożyło, że byłem świadkiem jej "castingu" i nieudolnych prób zagalopowania na Leo, byłem przekonany, że jako młodzi, sympatyczni, pełni zapału i zaangażowania ludzie wniosą coś fajnego i ożywczego do stajni, której świetność przygasła po odejściu Pani Agnieszki wiosną 2008 r. i wraz z nią wielu ówczesnych klientów. Po zwolnieniu wiosną 2009 r. pamiętnej wszystkim "Pani Magdy" moje przeświadczenie i wiara w tę młodą ekipę wzrosła po to, aby powoli zacząć godzić się z rzeczywistością. Burdel w stajni, który pojawił się za Pani Magdy, a na którego drobne nawet przejawy alergicznie i nerwowo reagował za czasów Szefowej właściciel stajni, nie uległ zmianie. Porozrzucany na terenie całego ośrodka sprzęt pozostawiany przez dzieci stał się codziennością. Pomijam korzystanie ze sprzętu prywatnego, co nie tyle to, samo w sobie, było irytujące ile to, że tego sprzętu nie można było potem znaleźć. Prośby i zwracanie uwagi nie skutkowały. Przestano wybierać kamienie z padoku, co za czasów Szefowej było regułą, a czego brak powodował ryzyko kontuzji ścięgien lub podbicia, nie spróbowano dokończyć budowy placu do jazdy za halą, nie przejmowano się leżącymi na padoku, często w błocie stojakami i drągami, które później ogryzały konie wypuszczane w tym czasie na padok. Z głupoty? Nie podejrzewam o nią instruktorów. Raczej z lenistwa i tzw. "tumiwisimzu". Z trudem udało się doprowadzić do sytuacji, że obsługa stajni przestała do niej wchodzić z zapalonymi papierosami i śmiem twierdzić, że to tylko dzięki mojej upierdliwości w tej kwestii i mailowych interwencjach przesyłanych Panu Marcinowi, do wiadomości właściciela ośrodka.
             Wreszcie pojawiła się ostra zima, a wraz z nią zamarzająca instalacja wodociągowa w stajni. To nie instruktorzy jako pierwsi zainteresowali się brakiem wody i ganiali po boksach z wiadrami pełnymi wody. Na propozycję zaizolowania rur pianką poliuretanową (groszowy wydatek i kilka godzin pracy na całą stajnię) usłyszałem odpowiedź Pana Marcina: "Zastanawiam się, czy w tej chwili to jeszcze coś da"... I nie zrobił nic, tylko zastanawiał się dalej. Pewnie miał rację, bo ocieplenie nieuchronnie przyszło wraz z wiosną. Ale u Kosa, Cezara i koni Szefowej izolacja "coś" dała. No i wiosenny problem z sianem. Już w zasadzie opisany. Nie pierwsza to stajnia i nie ostatnia, która o tej porze roku z nim się boryka, ale robienie Szefowej wyrzutów i lecenie do właściciela na skargę za to, że mniej doświadczonym klientom odpowiedziała zgodnie z prawdą do czego to siano się nadaje, to już przegięcie.
             Pan Marcin zachował się jak gówniarz i przysłowiowa "baba", nie obrażając kobiet, doprowadzając w efekcie do usunięcia ze stajni Szefowej i wszystkich klientów z nią zaprzyjaźnionych. Sam się chyba nawet tego nie spodziewał, bo w ostatnich rozmowach ze mną nie robił wrażenia do końca przekonanego decyzjami właścicieli. Chyba, że był to przysłowiowy "pic na wodę" na mój użytek. W każdym razie wkurza mnie, gdy niekompetencja zwycięża z kompetencją do tego grając nie fair. Dlatego "pojechałem" po instruktorach, nie pisząc przy tym ani słowa nieprawdy na ich temat. A że prawda w tym przypadku jest dość bolesna to już nie moja wina.
             Wbrew jednak pozorom nie instruktorzy byli celem mojej pisaniny. Oceniam ich jako ludzi z dużym potencjałem, pod warunkiem, że po pierwsze skończą z leserstwem, a po drugie otworzą się na ludzi z doświadczeniem. I nie chodzi mi o takich, z których będą sobie żartować w pięć minut po zakończeniu treningu.
             Chciałem komuś otworzyć oczy na fakt, że Kociałkowa Górka nawet jeśli obecnie odnosi chwilowy sukces finansowy to nieuchronnie ulega degrengoladzie. I wiem już, że mi się tych oczu otworzyć nie udało. Co będąc zadowolonym z nowego miejsca coraz bardziej mam w nosie. :D
Pozdrawiam sympatyków Kociałkowej Górki
Admin
2010-07-27

Lipiec 2010